Ik ben bijna 18 en noem mezelf Toothless of Gerwin. Mijn dagen bestaan uit gamen, chillen met vrienden en af en toe de sportschool. Maar eerlijk gezegd voel ik me waardeloos, zwak en nutteloos.
Een leven vol strijd
Het begon allemaal toen ik drie of vier was. Ik was een buitenmens, altijd op avontuur. Op een dag, terwijl mijn moeder buiten met gasten praatte, liet ze de deur openstaan. Ik ontsnapte zonder dat iemand het doorhad. Mijn vader keek toevallig naar buiten toen hij een plons hoorde, ik was in de sloot gevallen en verdronk bijna. Hij riep me naar de kant en redde me.
Omdat ik steeds ontsnapte, plaatste hij een hek van twee meter hoog. Maar ik gaf niet op en klom eroverheen. Mijn vader spande een elektriciteitsdraad bovenop het hek. Ik kreeg een schok en viel. In plaats van bezorgd te zijn, lachten mijn ouders toen ik opnieuw probeerde te klimmen en weer viel. Pas toen ik besefte dat er stroom op de draad stond, gaf ik het op.
Toen ik vijf was, begonnen mijn ouders steeds vaker ruzie te maken. Mijn broer, zus en ik zaten vaak in een kamer te huilen terwijl we hun geschreeuw hoorden. Uiteindelijk gingen ze uit elkaar. We verhuisden ver weg van het huis waar ik was geboren. Niet lang daarna kreeg mijn opa van mijn vaderskant kanker. Na een jaar overleed hij, in 2021.
Alsof dat nog niet genoeg was, stierf kort daarna onze hond, hij was net zo oud als ik. Die hond was er altijd voor me, vooral als ik verdrietig was. In 2022 stierf ook mijn oma aan kanker, dezelfde ziekte als mijn opa.
Na mijn verjaardag dat jaar werd ik uit huis gezet. Ik had steeds vaker ruzie met mijn moeder en uiteindelijk stuurde ze me naar een groepshuis in Leeuwarden. Drie weken later had ze alweer een nieuwe vriend. Mijn vader en moeder vonden dat ik daar niks leerde en dat ik alleen maar straattalen overnam, dus in 2023 werd ik overgeplaatst naar een groep in Zandhuizen. Daar woon ik nu al bijna twee jaar.
Liefde en verlies
Op 6 oktober kreeg ik mijn eerste relatie. Ik was blij, echt gelukkig. Twee weken lang voelde alles goed. De dag voordat we drie weken samen waren, verraste ik haar met energy drinks en Oreo’s. Ik bracht haar naar de bus en bleef bij haar tot de bus wegreed. Die donderdag, op de dag dat we precies drie weken hadden, wilde ik mijn vader vragen of ik dat weekend bij haar mocht slapen om ons ‘maand-jubileum’ te vieren.
Maar toen ik wakker werd en Snapchat opende, zag ik een screenshot van haar bericht: ze had het uitgemaakt. Ze zei dat het te snel ging en dat ze haar ex nog niet had verwerkt. Mijn wereld stortte in. Mijn motivatie verdween compleet. Ik bleef de hele dag op mijn kamer. Ik wilde niet meer, dacht eraan om eruit te stappen. Drie weken later had ze alweer een nieuwe vriend en dat maakte de pijn nog erger.
Het dieptepunt
Mijn leven is altijd zwaar geweest. Maar op mijn twaalfde was het op zijn ergst. Ik kon de pijn niet meer verdragen. Ik wilde niet meer leven, niet meer lijden. Ik heb toen een poging gedaan om eruit te stappen. Maar ik ben er nog steeds.
Herstel?
Eerlijk? Ik voel me nog steeds hetzelfde. Ik heb een beetje therapie gehad en gepraat met mensen, maar het heeft niet veel veranderd. Het voelt alsof ik op de rand van een klif sta, balancerend tussen doorgaan en opgeven.
Mensen vinden me zwak, dik, lelijk. Ze zien me niet staan. Ik ben gepest, bedreigd en voel me behandeld als een slaaf door mijn moeder. Mijn concentratie is slecht, ik raak snel gestrest, heb ADHD en licht geheugenverlies. Ik game veel en kan me moeilijk focussen op andere dingen. Zelfzorg lukt me niet goed. Mensen vinden me niet hygiënisch.
Wat ik wil zeggen tegen anderen
Als je geen pijn kunt verdragen, wees dan voorzichtig met wie je je hart geeft. Relaties kunnen kapotgaan en dat kan veel pijn doen.
Wat ik graag had willen horen in mijn moeilijkste momenten? Dat iemand om me gaf. Dat ik er mocht zijn.
Tot slot
Ik weet niet wat de toekomst brengt. Maar dit is mijn verhaal. Dit is wat ik heb meegemaakt. Misschien helpt het iemand. Misschien niet. Maar het is de waarheid, mijn waarheid.