20/2/2017
Het is maandag, 10:15 en ik zit bij biologie. Gister ging ik folders doen en ‘s avonds naar mijn vriendje. Hij wilde niet meelopen naar mijn huis dus ging ik alleen. Toen ik bij de portiekdeur stond, zag ik een man naar mij toe lopen. Hij vroeg waar het centrum was dus ik wees hem het centrum aan.
Hij vroeg uit het niets ‘wil je mij pijpen voor 200,-‘. Ik zei tegen hem ‘nee sorry, daar doe ik niet aan. Kan je alsjeblieft weggaan?’. Hij bleef staan. Het leek wel of hij aarzelde. ‘Kan je de deur dicht doen’ vroeg hij. Ik antwoordde erop ‘nee, die deur blijft open’. Hij trok de deur uit mijn handen en deed hem dicht. ‘Oke luister..’ Hij kwam steeds dichterbij. ‘Ik wil dat je nu naar beneden gaat’. ‘Nee dat wil ik niet, ga weg!’ zei ik bang. Ik duwde hem weg maar hij pakte mijn arm. ‘Kijk wat ik hier heb. Een mes. Werk mee!’.
Hij pakte mij vast en duwde mij van de trap af. Hij duwde mij in een hoekje. ‘Werk mee, dan doe ik ook leuke dingen bij jou’. Hij streelde mijn wang en zat met zijn hand in mijn haar. Hij wilde mij zoenen. ‘Ga van mij af, laat mij alsjeblieft gaan’ zei ik huilend. Hij wilde niet luisteren. Ik probeerde hem weg te duwen. Maar hij duwde mij weer tegen de muur aan. Zijn hand ging over mijn broek. Ik probeerde hem weer weg te duwen. Hij duwde steeds mijn hoofd naar beneden te duwen en hij deed zijn riem open. Ik werkte niet mee dus hij greep mijn nek met twee handen waardoor ik geen lucht meer kreeg. ‘Oke luister heel goed, je doet nu wat ik zeg of ik maak je kapot’. Hij liet mij los. Ik moest huilen en nog meer huilen. Ik probeerde te schreeuwen voor hulp.
Uit het niets ging hij weg en hij liet mij zo achter. Ik denk dat hij iets hoorde. Ik durfde niet naar boven te gaan want ik dacht dat hij daar stond met een mes. Ik had mama geappt maar er was maar 1 streepje wifi. Eindelijk kwam het aan en kwam ze gelijk naar beneden. Ze trof mij huilend aan en ik kon haar niet zeggen wat er was gebeurd. Toen we binnen waren en ik wat rustiger was, had ik alles uitgelegd. We hadden de politie gebeld en ze kwamen langs.
Ze hebben hem nooit kunnen pakken. De jaren erna heb ik veel gestruggeld met mijn mentale staat. Ik had het gevoel dat niemand mij begreep, dat niemand wist door wat voor pijn ik ging, dat niemand er echt voor mij was. Het is 7 jaar geleden en ik heb mezelf er doorheen geslagen. Met heel veel downs maar ik heb nergens spijt van. Ik ben op een plek waar ik vrede heb met mezelf en trots ben op hoever ik ben gekomen. Nu is het jouw beurt.